Διακοπές-και μαζί και χώρια

kidlab.gr_000217

Στο θέμα αυτό, πριν κάποια χρόνια για τους περισσότερους γονείς, ο συγχρονισμός των αδειών όταν εργάζονται και οι δύο γονείς αποτελούσε τον μοναδικό ανασταλτικό παράγοντα. Με τη σημερινή οικονομική συγκυρία, τα δεδομένα καθορίζονται από τις οικονομικές δυνατότητες και τις οικονομικότερες λύσεις. Το ζευγάρι, στις “ιδανικές συνθήκες”, θα ήταν καλό να κάνει διακοπές μόνο του, εφόσον υπάρχει η δυνατότητα τα παιδιά να κρατηθούν από παππούδες και γιαγιάδες. Εξασφαλίζοντας συνθήκες άνετης και ευχάριστης παραμονής των παιδιών σε χωριό ή στην πόλη, μπορεί στη συνέχεια -και για μεγαλύτερο αναλογικά διάστημα- να πάει με τα παιδιά σε ένα άλλο μέρος “σαν οικογένεια”, ενώ αν δεν υπάρχουν εύθραυστες ισορροπίες να επισκεφθούν το χωριό ή το εξοχικό τους. Οι χειρισμοί βέβαια μερικές φορές σε σχέση με γονείς και πεθερικά  μπορεί να είναι αρκετά δύσκολοι.

Το κύριο μέλημα είναι τα παιδιά να μπορέσουν να ζήσουν σε ένα ήρεμο περιβάλλον, είτε σαν οικογένεια είτε στα πλαίσια μιας ευρύτερης οικογένειας, χωρίς συγκρούσεις, εμφανείς ή υπόγειες, και οι γονείς να μπορέσουν να αποχωριστούν τα παιδιά και αυτά εκείνους, να τονωθεί τόσο ο συζυγικός, όσο και ο οικογενειακός δεσμός.

Στην περίπτωση μεγαλύτερων παιδιών η κατασκήνωση αποτελεί μια εξαιρετική πρόβα αποχωρισμού, με συνδιαλλαγές των παιδιών με συνομηλίκους κάτω από κανόνες κοινότητας.

Όσο πιο σίγουροι είμαστε για τα παιδιά μας, τόσο πιο εύκολα μπορούν να δοκιμάσουν μια πρόβα μεγαλώματος και ανεξαρτησίας. Εδώ θα πρέπει να τονιστεί ότι η κατανόηση του δικού μας άγχους αλλά και η ποιότητα των μικρών αποχωρισμών των παιδιών μπορούν να αποτρέψουν πισωγυρίσματα, αδυναμία προσαρμογής των παιδιών ακόμα και στο να πάνε σε κάποιο φίλο ή συμμαθητή. Τόσο στην περίπτωση της κατασκήνωσης, όσο και στις διακοπές χωρίς τα παιδιά, πρέπει να νιώθουμε σίγουροι για αυτά. να ελέγξουμε το δικό μας άγχος αποχωρισμού αλλά και το δικαίωμα να ξεκουραστούμε παράλληλα με το  μεγάλωμα των παιδιών που με τη σειρά τους, θα χειριστούν συναισθήματα αποχωρισμού αλλά και συνδιαλλαγής με τρίτους.

Σε μεγαλύτερες ηλικίες, οι έφηβοι αναζητούν παρέες με φίλους που μπορούν να τους φιλοξενήσουν, ενώ φλερτάρουν αρκετά και με την ιδέα να πάνε μόνοι τους, αρχικά σε προστατευμένο περιβάλλον όπως το χωριό, το εξοχικό κάποιου φίλου, πριν δρομολογηθούν οι διακοπές μικρής διάρκειας μόνοι με την παρέα τους, σε πλήρη ανεξαρτησία από τους γονείς. Εδώ, η σχέση εμπιστοσύνης που θα έχει καλλιεργηθεί τα προηγούμενα χρόνια, η απόφαση ότι τα παιδιά μεγάλωσαν, κάνουν ευκολότερη την απόφαση των γονιών να επιτρέψουν τις πρώτες διακοπές των παιδιών χωρίς τη συνοδεία ενηλίκων. Η τήρηση κάποιων κανόνων επικοινωνίας μπορούν να ελαττώσουν το άγχος των γονιών καθώς και η παραδοχή ότι οι αναπόφευκτες εφηβικές περιπέτειες είναι μέσα στον νόμο της ίδιας της ζωής, ότι η χωρίς όρια κινδυνολογία ή διδαχή δεν μπορεί να πιάσει τόπο εκείνη τη στιγμή.

Κανένα παιδί, κανείς έφηβος δε χτίστηκε σε μια μέρα σαν αυθαίρετο οικοδόμημα. Τα χρόνια της προσχολικής και σχολικής ηλικίας, αλλά ακόμα και της βρεφικής ηλικίας έχτισαν, δόμησαν σχέσεις εμπιστοσύνης , ικανότητα αυτονομίας και χειρισμού του μικρόκοσμου τους.

Σίγουρα κάθε γονιός, λόγω της ανησυχίας του για το μεγάλωμα του παιδιού, μπορεί να σκέφτεται ότι θα επιτρέψει στο παιδί και τον εαυτό του τις χωριστές διακοπές μόνο μετά την εφηβεία, “όταν μεγαλώσει”. Φυσικά, το παιδί θα είναι πάντα παιδί μας. Όμως, όσο περισσότερη εμπιστοσύνη του δείξουμε, τόσο πιο έτοιμο θα βρίσκεται στα σκαλοπάτια του μεγαλώματος και της αυτονόμησης.

Γεώργιος Κοκκίνης