Πως ενημερώνουμε τα παιδιά για την κρίση

kidlab.gr_000155

Προσπαθούμε πάρα πολύ να μη μεταφέρουμε τη δική μας αρνητική αίσθηση όταν είμαστε μαζί με τα παιδιά. Ούτως η άλλως αυτή τη σχέση μας με τα παιδιά μας δεν μπορεί να μας την πάρει κανείς. Όσο είμαστε μαζί τους και ασχολούμαστε με αυτά, πρέπει να είμαστε ουσιαστικά μαζί τους. Ας μην έχουμε ανοιχτή την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο για να μας αποσυντονίζει και να ακούμε όλα αυτά που θα μας αλλάξουν τη διάθεση. Μπορούμε να ενημερωθούμε και αργότερα για ότι συμβαίνει. Σε παιδιά ως την ηλικία των εφτά περίπου ετών ίσως δεν χρειάζεται να αναφέρουμε και τίποτα για ότι συμβαίνει κοινωνικά γιατί μπορεί και να μην τα ενδιαφέρει. Αν βέβαια ένα παιδί είναι πιο ώριμο και μας ρωτάει απαντάμε με απλά λόγια και με παραδείγματα για το τι είναι αυτό που συμβαίνει.. Από εφτά ετών και πάνω είναι σχεδόν σίγουρο πως τα παιδιά θα σας ρωτήσουν τι συμβαίνει. Από αυτήν την ηλικία και μετά τα παιδιά είναι πιο ενεργά κοινωνικά καθώς έχουν πολλά ερεθίσματα από το σχολείο και τον περίγυρο τους οπότε σίγουρα θα ακούσουν διάφορα. Επίσης αυτή είναι η ηλικία που αντιγράφουν τους μεγάλους και θέλουν να αναπαράγουν τις συζητήσεις που ακούν με τους φίλους τους και να σχολιάζουν την επικαιρότητα. Πάλι οι εξηγήσεις που δίνονται είναι απλές και κατανοητές  και πάντα μα πάντα καθησυχάζουμε τα παιδιά. Αν υπάρξει κάποιος άνεργος στην οικογένεια τα ενημερώνουμε, γιατί ούτως ή άλλως θα είναι εμφανές, αλλά εξηγούμε πως μέσα σε αυτή την κρίση αυτό συμβαίνει συχνά και το περιμέναμε ότι μπορεί να συμβεί και σε εμάς. Εξηγούμε πως δεν είναι ευχάριστο γιατί μειώνονται τα λεφτά που έχουμε σαν οικογένεια αλλά οι γονείς θα προσπαθήσουν να βρουν και άλλες λύσεις αν και είναι δύσκολο αυτές τις μέρες. Αποδεχόμαστε και εκφράζουμε τα αρνητικά συναισθήματα που νιώθουμε μέσα σε αυτή την κατάσταση και δίνουμε το περιθώριο να εκφράσει και το παιδί πως αισθάνεται με αυτά που ακούει. Δεν ωραιοποιούμε την κατάσταση αλλά καθησυχάζουμε και δεν μεταφέρουμε πανικό.  Σίγουρα όμως η κατάσταση θα έχει και θετικά και πρέπει να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας και τα παιδιά να τα αναγνωρίσουν. Για παράδειγμα αν ένας γονιός είναι άνεργος  θα έχει πιο πολύ χρόνο με τα παιδιά αφού δεν θα φεύγει  για τη δουλειά. Ασφαλώς στα μεγαλύτερα παιδιά μπορούμε να εξηγήσουμε πως θα μειώσουμε τα έξοδά μας και θα κόψουμε κάποια πράγματα. Μην περιμένετε όμως τα παιδιά να σταματήσουν να ζητάνε πράγματα. Ο δικός σας ρόλος είναι να αποφασίζετε τι πρέπει να κόψετε ο δικός τους όπως και πριν έτσι και τώρα είναι να ζητάνε. Προσπαθούμε γενικώς να μην κόψουμε κάθε παροχή από τα παιδιά. Αν φτάσουμε στο να κόψουμε τα εξωσχολικά ενδιαφέροντα που είχε είναι σημαντικό να βρούμε άλλα πράγματα που θα  αντικαταστήσουν όσα χάνονται. Γενικώς υπάρχουν πολλές δραστηριότητες με χαμηλά έξοδα που έως τώρα ή δεν υπήρχαν ή δεν είχαμε ασχοληθεί για να βρούμε. Και αν στη χειρότερη περίπτωση δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο, αυτή την ώρα την αξιοποιούμε εμείς μαζί με το παιδί, με μια καθιερωμένη βόλτα, με παιδική χαρά, επίσκεψη σε ένα φίλο τους κα. Εξηγούμε ότι μπορεί κάτι να σταματάει αλλά πάντα κάτι άλλο ξεκινάει. Και αν ακόμα δεν μπορούμε να βρούμε τι θα ξεκινήσουμε, σίγουρα είναι κάτι που θα το βρούμε σύντομα. Προσπαθούμε να μην ακινητοποιούμαστε. Μη ξεχνάμε ότι η κρίση είναι γενική και όλοι αναζητούν οικονομικές  λύσεις. Δεν κόβουμε στα παιδιά ότι έχει να κάνει με διασκέδαση και αφήνουμε όλα τα φροντιστήρια. Ίσως αυτή την περίοδο όλοι, ακόμα και τα παιδιά έχουμε πιο πολύ ανάγκη τη διασκέδαση. Και ας μη ξεχνάμε πως όλο αυτό που συμβαίνει είναι ένα μάθημα που δίνουμε στα παιδιά για το πως αντιμετωπίζουμε τις μεγάλες κρίσεις. Προσπαθήστε γενικώς να μην παρακολουθείτε τηλεόραση όταν τα παιδιά είναι ξύπνια και στο σπίτι. Εμείς απορροφούμαστε από όσα ακούμε, και σχολιάζουμε και διάφορα χωρίς να συνειδητοποιούμε πως τα παιδιά μας ακούν. Και τέλος, ας μη ξεχνάμε πως όσο δύσκολο και αν είναι το διάστημα που περνάμε ως άνθρωποι είμαστε οπλισμένοι με τη δεξιότητα της προσαρμογής και αυτή είναι που χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε.

Γεωργία Πατρινού