Πως μπορούμε να μιλήσουμε στα παιδιά για την απόφαση να πάρουμε διαζύγιο

kidlab.gr_000062

Η συζήτηση είναι σημαντική για την εκδήλωση συναισθημάτων, αλλά συχνά δυσκολευόμαστε να βρούμε τις “σωστές” λέξεις ή να κρατήσουμε την ψυχραιμία τους όταν μιλάμε για το διαζύγιο.  Αυτό που είναι απαραίτητο για τα  παιδιά είναι να τους μιλήσουμε καθαρά, γιατί αλλιώς θα είναι ανεξήγητη σε αυτά η απουσία του ενός γονιού, θα τους δημιουργήσει έντονο άγχος για το ενδεχόμενο απώλειας και του άλλου γονιού ή άλλων σημαντικών προσώπων στη ζωή τους και κάθε αποχωρισμός θα είναι αφορμή να αναβιώσουν τον τραυματικό αποχωρισμό.

Όταν ο χωρισμός έχει οριστικά αποφασιστεί, είναι πολύ σημαντικό με πνεύμα συνεργασίας να εξηγήσουμε στα παιδιά από κοινού με ήπιο τρόπο τι συμβαίνει:  ότι δηλαδή δεν μπορούμε πια να είμαστε μαζί, και ότι υπάρχουν λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό, οι οποίοι θα γίνουν κατανοητοί με τον καιρό. Χρειάζεται επίσης να τα διαβεβαιώσουμε ότι εξακολουθούμε να είμαστε γονείς τους όπως και πριν, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δε θα είμαστε πλέον σύζυγοι, και ότι τα αγαπάμε και θα είμαστε δίπλα τους σε κάθε χαρά ή λύπη.

Σημαντικό επίσης είναι να κάνουμε σαφές στα παιδιά, με λόγια, αλλά και με τη συμπεριφορά μας, ότι δεν είναι τα ίδια υπεύθυνα για τον χωρισμό. Πολλά παιδιά, ιδιαίτερα σε μικρή ηλικία, νιώθουν ενοχές και συνδέουν το χωρισμό με κάτι που τα ίδια έκαναν (μια αταξία κ.λ.π). Είναι απαραίτητο να τονίσουμε πώς ό,τι και αν κάνουν τα ίδια, δεν έχουν τη δύναμη, αλλά ούτε και την ευθύνη να αλλάξουν την κατάσταση.

Ταυτόχρονα, απαραίτητο είναι να αποφεύγουμε τη δημιουργία “τριγώνων” με τα παιδιά, χρησιμοποιώντας τα ως “αγγελιοφόρους” προς τον άλλο γονέα. Η τοποθέτηση των παιδιών σε αυτό τον ρόλο “διαμεσολαβητή”, αργά ή γρήγορα αποδεικνύεται δυσλειτουργική και επιζήμια για τα ίδια.

Πολύ μεγάλη σημασία έχει το να τα ενθαρρύνουμε να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, να κάνουν ερωτήσεις και να συζητήσουμε για τις αλλαγές που θα συμβούν, αφού προηγουμένως έχουμε διευθετήσει πρακτικά ζητήματα: πού θα μένουν, με ποιον, πώς θα επικοινωνούν και πότε με τον άλλο γονέα. Να τους δώσουμε χώρο να κάνουν ερωτήσεις και να εκφράσουν τα συναισθήματα τους για την νέα πραγματικότητα που καλούνται να αντιμετωπίσουν, και να απαντήσουμε με ειλικρίνεια και αγάπη, αλλά και με τρόπο ανάλογο της ηλικίας τους στις απορίες τους.

Βοηθητικά, μπορούμε να ενημερώσουμε σημαντικά άλλα άτομα (δασκάλους, συγγενείς, φίλους, γιατρούς) για το διαζύγιο, ώστε να είναι ενήμεροι και να κατανοήσουν τις δυσκολίες που είναι πιθανό να αντιμετωπίσει το παιδί.

Άλλωστε, η λύση ενός γάμου δεν ισοδυναμεί σε καμία περίπτωση με την αποποίηση του γονεϊκού ρόλου, ο οποίος παραμένει, όποια και αν είναι η οικογενειακή κατάσταση. Ακριβώς για αυτό τον λόγο, χρειάζεται να συνεργαζόμαστε και να δείχνουμε στο παιδί έμπρακτα ότι μπορούμε να επικοινωνούμε και να συμφωνούμε, τουλάχιστον στα ζητήματα που το αφορούν.

Στέλλα Σπανού